Глава 7

  • Закрыть сопоставления
  • 1. Азірніся назад, Шуламянка, азірніся назад - дай сябе ўбачыць! Што вам дзівіцца на Шуламянку, як на карагод Манаімскі?
  • 2. Якія прыгожыя ногі твае ў сандалях, дачка знакамітая! Выгін клубоў тваіх, як абруч, што майстар зрабіў;
  • 3. твой пупок - нібы круглая чара па беражок з пахучым віном; твой жывот - гэта горка пшаніцы сярод лілеяў чароўных;
  • 4. твае грудзі - два казьляняткі, блізьняткі сарны;
  • 5. твая шыя - вежа з слановае косьці; твае вочы - Эсэвонскія сажалкі каля брамы Бат-рабім; твой нос - як Ліванская вежа на дазоры насупраць Дамаска;
  • 6. твая галава - як гара Карміл, і пасмачкі валасоў - як пурпура; цар паланёны кучарамі тваімі.
  • 7. Якая прыгожая ты, якая панадная, каханка, тваёю вабнасьцю!
  • 8. Гэты стан твой падобны да пальмы, і грудзі - да вінаградных гронак.
  • 9. Я падумаў: залезу на пальму, я ўхаплюся за вецьце яе - хай будуць грудзі твае замест гронак лазы, і дыханьне тваё будзе - як яблыкі;
  • 10. і вусны твае - як віно залатое! Цячэ яно ў рот каханаму, асалоджвае вусны стомленым.
  • 11. Належу я міламу другу, і мяне ён жадае.
  • 12. Прыйдзі, любасны, выйдзем у поле, пабудзем у вёсках;
  • 13. выйдзем раніцай у вінаграднікі, падзівімся, як лаза зелянее, як пупышкі покнуліся, як зацьвілі гранаты; там я цябе прыгалублю.
  • 14. Мандрагоры пахнуць духмяна, ля варот нашых многа пладоў: сёлетніх і даўнейшых назапасіла я табе, каханы.
Ничего нет для сопоставления.